Danilo II, čije se mirsko ime ne zna, bio je vlastelinskog porekla. Pre odlaska u manastir bio je u dvorskoj službi kralja Milutina, a odatle je poput Svetog Save pobegao u manastir Svetog Nikole u Končulj, gde ga je iguman Nikola zamonašio i dao mu ime Danilo. Kao što je Sveti Sava vodio brigu o duhovnom životu Svetog Arsenija Sremca, tako je o duhovnom životu Danila brugu vodio arhiepiskop Jevstatije. Na saboru, koji je održan u Sriji, izabran je za igumana manastira Hilandara. U vreme dok je bio iguman hilandarski trajala je trogodišnja razbojnička opsada Svete Gore. Na čelu odbrane manastira Hilandara stajao je iguman Danilo, koji se više istakao kao ratnik i diplomata nego li kao monah. Nakon jedne poverljive misije u Debrcu, u drugoj polovini 1310. godine, iguman danilo se vratio na svoju dužnost u Hilandar. Međutim, ubrzo se povukao u isposnicu Svetog Save u Kareji odakle je polovinom 1311. godine izabran za banjskog episkopa. Novom episkopu je kralj Milutin, koji je započeo izgradnju hrama Svetog Stefana u Banjskoj, stavio u dužnost da vodi brigu o završetku hrama. Prisustvovao je poslednjim trenutcima života kraljice Jelene i ostavio detaljan i dirljiv opis njene smrti i polazak pogrebne povorke iz Brnjaka za Gradac. Kada je završeno podizanje manastira Banjska , episkop Danilo se povukou Hilandar u prvoj polovini 1315. Godine, a iduće godine se vratio u Srbiju na poziv kralja Milutina koji je želeo da ga vidi na mestu arhiepiskopa srpskog. Episkop Danilo je posle smrti arhiepiskopa Save III uze očešće u radu izbornog sabora koji se triput sastajao i izabrao za novog arhiepiskopa Nikodima koji je bio Danilov učenik. Pretpostavlja se da je episkop Danilo mnogo doprineo da se strasti smire i da za arhiepiskopa bude izabran Nikodim. S obzirom da se želja kralja Milutina nije ostvarila, episkop Danilo je izabran za episkopa Humskog sa sedištem u Bijelom Polju pri sabornom hramu Svetih Apostola. Zaslugom episkopa Danila oslikana je priprata i naos ove crkve. Pošto je bio veoma odan kralju Milutinu, episkop Danilo se našao i kraj kraljeve samrtne postelje i sahrani ga u hramu Svetog Stefana u Banjskoj. Polovinom 1322. Godine Danilo se ponovo povukao u manastir Hilandar. Posle smrti arhiepiskopa Nikodima episkop Danilo je, 14. septembra 1324. godine izabran za arhiepiskopa srpskog. Arhiepiskop Danilo je došao na tron Svetog Save sa vrlo velikim iskustvom. U njegovom radu posebno su došle do izražaja njegove građevinske sposobnosti, a koje je on pokazao prilikom gradnje manastira Dečana. Za vreme njegove uprave Srpskom crkvom podizane su nove i obnavljane zapustele crkve. Podigao je u Peći hram Bogorodice Odigitrije-Putevoditeljnice, s dva mala hramau njoj. Sagradio je i crkvicu Svetog Nikole kraj svoje velike zadužbine. Smislio je sagradio i oslikao ispred pećkih hramova prelepu pripratu sapomostom. Sagradio je pirg s crkvicom Svetog Danila. Arhiepiskop Danilo spada u red najzaslužnijih naslednika Svetog Save. Nastavljao je što su dobri episkopi započeli i ispravljao što su slabi pokvarili. Kapitalno delo arhiepiskopa danila «Život kraljeva i arhiepiskopa srpskih» ušlo je u najlepše bisere srpske književnosti. Arhiepiskop Danilo upravljao je Srpskom crkvom četrnaest godina i tri meseca. Upokojio se 19. decembra 1337. godine.